i wybiciu 30 tys niekatolikow w jeden dzien slyszales? Wtedy wszyscy mordowali wszystkich. Heretycy również mordowali katolików, wystarczy wspomniec albigensów, Wata Tylera, Dulcyna czy husytów.

Roznica polega na tym, ze zaden z kosciolow protestanckich nie stworzyl organizacji ktora sluzylaby eksterminacji ludnosci...tak!!! Inkwizycja rowniez nie sluzyla eksterminacji ludnosci, a jedynie walce z herezją i kacerstwem. Procesy inkwizycyjne mialy charakter dorywczy, a nie masowy. Nie ma wiec mowy o eksterminacji.

Dlaczego katolicy klamia? Wolno jest klamac ludziom, nawet w sprawach religii, oby tylko oszustwo przynioslo owoce sw. Hieronim Slimak, który kwiaty slini, Tak ich nie brzydzi, jako ta zuchwala Falszywa, dawna po cezarach wdowa, Kosciól, - bez ducha bozego i slowa. Juliusz Slowacki Nauka Chrystusa nigdzie nie byla bardziej tlumiona niz w chrzescijanskim Kosciele Goethe Polski katolicyzm przeszedl w okresie komunizmu przez trudna próbe wiary. Wiara oparla sie przesladowaniom. Ale polski katolicyzm nigdy nie musial walczyc bezposrednio z wielka racjonalistyczna krytyka religii... Próba odwagi nie oznaczala zarazem próby rozumu. ks. J. Tischner, Nieszczesny dar wolnosci Nasz polski katolicyzm nie jest podbudowany glebsza refleksja etyczna. Jest plytki i plaski jak nalesnik. Antoni Pawlak

Dlaczego katolicy klamia? A dlaczego ty klamiesz? Z glupoty czy wyrachowania?

Dzieje Inkwizycji Autor tekstu: Grzegorz Demerzel Spoleczenstwo Sredniowiecza Aby w pelni pojac Inkwizycje oraz dzialania spoleczenstwa europejskiego w czasie jej istnienia nalezy przede wszystkim miec pojecie o ówczesnym wyobrazeniu swiata. Spoleczenstwo sredniowieczne, doglebnie przesiakniete pierwiastkami religijnymi i wyobrazeniami teologicznymi, cokolwiek robi podporzadkowane jest jednej mysli - zbawienie. Ludzie, niezaleznie od warstwy spolecznej, wyksztalcenia i narodowosci, obawiaja sie bozego gniewu, demonów i potepienia po smierci. Niski poziom ówczesnej wiedzy, ciemnota oraz zabobony przyczynily sie do powstania kultu demonów, czarownic i czarów. Na gruncie tej slepej i pozbawionej logiki wiary, ludzie postawieni wyzej w hierarchii wladzy koscielnej próbuja w jak najwiekszym stopniu podporzadkowac sobie ludzi. W zwiazku z powyzszym, w walce z demonami i brakiem wiary, powstaje instytucja Swietej Inkwizycji. 15 maja 1252 r. papiez Innocenty IV naklada na wladców swieckich obowiazek walki z herezja. Wkrótce mnoza sie prawa inspirowane wiara chrzescijanska. W Sredniowieczu nie do pomyslenia jest oddzielenie Kosciola od panstwa. Strach przed szatanem i demonami, jaki gleboko zakorzenil sie w swiadomosci ludzi doby Sredniowiecza, ma swój wyraz równiez w encyklice papieza Grzegorza IX. Pierwsze objawy dzialalnosci Inkwizycji, jednak jeszcze nie jako oficjalnej instytucji, pojawiaja sie juz w 1167 r. Zorganizowana zostaje kampania propagandowa przeciwko Katarom (Prowansja), którzy zaczynaja bardzo aktywnie dzialac w kierunku uniezaleznienia sie od wladzy papieskiej. Kiedy powoluja swoje koscioly i biskupów papiez powoluje przeciwko nim krucjate, która doszczetnie niszczy kulture prowansalska. Od tego momentu zaczyna sie bledne kolo walki z czarownicami, heretykami i innowiercami. Demonologia Sredniowiecza raz po raz opisywala wszechobecnosc diabla. Twierdzono, ze jest on calkowitym przeciwienstwem Stwórcy. Nasladuje go, a jednoczesnie dziala przeciwko niemu. Kto wspóldzialal z diablem mógl zdobyc piekno, bogactwo, wladze. Postepujac jako czarownik wywracal, podobnie jak heretyk, boski porzadek swiata. Kazania nauczajace na temat diabla powtarzaly sie niemal na kazdej mszy, tym samym utwierdzaly sie ponure zabobony ludowe. Wyjasnia to obawe przed demonami zarówno swiatlych umyslów, jak i prostego ludu. Z czasem strach zamienil sie w obled, który przez kolejne wieki wisial nad Europa. Historia i dzialalnosc Inkwizycji Powstanie instytucji Swietej Inkwizycji (inquisitio - lac. poszukiwanie) datuje sie na 1215 r. Powolana zostaje przez papieza Grzegorza IX, jako instytucja Kosciola katolickiego (zob. str. 681). Jej zadaniem jest walka przeciwko herezji i ruchom antykoscielnym. Od 1232 r. inkwizytorzy odpowiadaja za swoje dzialania jedynie przed papiezami, ale niedlugo i to ma sie zmienic. Papiez przekazuje kierowanie dzialaniom inkwizycyjnym klasztorom dominikanskiemu i franciszkanskiemu. Wyroki wykonywane sa przez wladze swiecka w celu oczyszczenia Kosciola z oskarzenia o mordowanie ludzi. Rok 1252 to powszechne wprowadzenie tortur przez postepowanie inkwizycyjne (zob.: Galeria Tortur, str. 683). Nastepuje gwaltowny postep w wynajdowaniu nowych prób (testów) na prawdomównosc. Juz 6 lat pózniej znacznie zwieksza sie ilosc procesów o czary. 1258 rok to data wydania encykliki przez papieza Aleksandra IV i ogloszenia, ze stosowanie czarów jest równoznaczne z herezja. Inkwizycja obraca sie przeciwko pasterzom, akuszerkom, wrózkom, Zydom, heretykom. Szczyt polowan na czarownice zaczyna sie w II polowie XV w. wraz z pojawieniem sie w 1489 r. pierwszego wydania Mlota na czarownice (tytul oryginalny Maleus maleficarum ), autorstwa Jakoba Spregnera i Heinricha Kramera (Henricus Institoris) (inkwizytorzy Ksiestwa Nadrenii). Glównym inicjatorem powstania Mlota byl Kramer. Poczatkowo jego pomysl okreslony zostaje jako niedorzeczny. Biskup z Bresci w liscie do papieza charakteryzuje Kramera jako na skutek starczego uwiadu calkowicie zdziecinnialego . Wkrótce Kramer znajduje poplecznika w osobie Jakoba Spregnera. We dwoje zaczynaja nekac papieza o uznanie ich podrecznika jako oficjalnego zródla wiedzy na temat czarów i czarownic. Od uznania Mlota zaczyna sie szalenstwo procesów o czary. Obled ogarnia cala Europe. Aby znalezc sie przed sadem inkwizycyjnym wystarczy anonimowy donos, który nie mial zadnego poparcia w dowodach, a jedynie klamliwe zeznanie donosiciela. Szeroko stosowana jest odpowiedzialnosc zbiorowa. Jezeli jedna osoba zostaje spalona na stosie, niedlugo potem rodzina znajduje sie w tym samym niebezpieczenstwie. Najczesciej oskarzanie o czary sa kobiety. Jak podaja Kramer i Spregner w Mlocie : niewiasta jest tylko niedoskonalym zwierzeciem (...) Niewiasta jest tedy zla z natury, rychlej bowiem traci zaufanie do swej wiary i rychlej wyrzeka sie jej, to zas stanowi podstawe uprawiania czarów . W czasie pierwszego szczytu dzialan Inkwizycji, a wiec tuz po ukazaniu sie pierwszego wydania Mlota na czarownice , szeroko gloszona byla teza, iz lepiej, by zmarlo stu niewinnych, niz zeby jeden winny uniknal kary . Procesy i dochodzenia wszczynane sa na podstawie klamliwych denuncjacji. Smierc nie stanowi przeszkody w oskarzeniu. Wówczas zwloki sa wykopywane i palone. Inkwizytorzy podrózowali z miejsca na miejsce aby odnajdywac czarownice oraz heretyków, których bronily urzedy lub inne autorytety. O przybyciu Inkwizytora informowal herold. Oznajmial, ze odbedzie sie modlitwa w kosciele. Kto sie nie stawil automatycznie padalo na niego podejrzenie o herezje. Na koncu kazania wzywano wszystkich do donoszenia na znanych sobie heretyków. Nalezalo mówic o tych, którzy dopuscili sie heretyckich, aroganckich, podejrzanych, blednych lub obelzywych slów na temat Boga, Kosciola i wiary katolickiej. Kiedy doszlo do procesu oskarzony znajdowal sie w bardzo trudnej sytuacji. Przebywal w wiezieniu tak dlugo jak uznal to sedzia. Na przesluchaniach zadawano sprzeczne pytania sformulowane w taki sposób, aby doprowadzic podejrzanego do przyznania sie do czarów lub herezji. Wykonanie wyroku Jak juz bylo wspomniane tortury byly szeroko stosowanym srodkiem prowadzacym do przyznania sie oskarzonego o czary. Stosowane byly one szeroko i dowolna ilosc razy. Oskarzeni byli przez wiele lat wiezieni nie znajac powodu aresztowania. Od oskarzenia nie bylo odwolania, falszowanie dowodów, klamliwe zeznania oraz anonimowe donosy sa stosowane jako dowody w sprawie. Przyznanie sie jest traktowane jako dowód w sprawie, a nie jako okolicznosc lagodzaca (w mysl zasady Confessio est regina probationum - Przyznanie sie jest królowa dowodów). Kazdy, kogo tryb zycia róznil sie od powszechnego, mógl byc oskarzony i spalony na stosie. Kobiety oskarzone o czary byly przetrzymywane w specjalnie do tego przygotowanym wiezieniu. Przede wszystkim byly dokladnie golone na calym ciele, gdyz wierzono, ze czarownice czerpia swa moc z wlosów. Ponadto cele byly odizolowane od ziemi (tzw. beczka czarownic), gdyz uwazano, ze czerpia moc z ziemi. Oprócz kobiet oskarzonych o czary ofiarami Inkwizycji byli równiez Zydzi oskarzeni o profanacje hostii oraz o mord rytualny na katolickich dzieciach. Mord ten mial polegac na tym, ze wyznawca wiary mojzeszowej zabijal chrzescijanskie niemowle dla jego krwi, która pózniej miala byc uzyta do macy. W Hiszpanii ofiarami Inkwizycji padali Maurowie. Jezeli oskarzony przyznal sie byl przed spaleniem duszony, jesli nie - palony zywcem. Wykonanie wyroków spalenia na stosie bylo aktem wiary . Na te okazje specjalnie trzymano skazanych, aby w dniu wykonania wyroku bylo ich jak najwiecej. Przygotowania do egzekucji zaczynano od zbudowania trybun: dla skazanych, dla króla, mnichów oraz najwyzsza dla Inkwizytora. Uroczysty charakter widowisku nadawaly procesje. Na poczatku szli handlarze weglem, za nimi dominikanie, którzy niesli bialy krzyz. Nastepnie szedl szlachcic ze sztandarem Swietej Inkwizycji. Za nim niesiono czarny krzyz z zielona wstega - symbol Inkwizycji. Dalej grandowie i ludzie zasluzeni; straznicy w czarno-bialych szatach i mezczyzni z kuklami naturalnej wielkosci - symbolem oskarzonych, którym udalo sie zbiec, skazanych posmiertnie lub zmarlych podczas tortur. Nastepnie pojawiali sie skazani. Po procesji zaczynala sie uroczysta msza. Okolo poludnia odczytywano wyroki, co moglo trwac do wieczora. Nastepnie ponownie odbywala sie msza, po której skazanców przekazywano wladzy swieckiej w celu wykonania wyroków. W czasie palenia skazanych palono równiez (ich) ksiazki. Przed wynalezieniem druku byl to sposób na zniszczenie dziela. Jednak po jego wynalezieniu mialo to wymiar raczej symboliczny. (zob. tez str. 682) W róznych krajach dzialalnosc Inkwizycji miala rózne nasilenie. Stopien zagrozenia ze strony sedziów inkwizycyjnych zalezny byl od spoleczenstwa, jego nastawienia wobec Kosciola i papieza. Dlatego tez mozna powiedziec, ze Inkwizycja Inkwizycji nierówna . Inkwizycja Niemiecka Kraj, gdzie dzialania majace na celu maksymalne zmniejszenie liczby heretyków i czarownic byly najwieksze, to Niemcy, a raczej zlepek ksiestw, z których wówczas skladaly sie na Niemcy. Spowodowane to bylo obawa Kosciola o swoja pozycje, gdyz w XV w. w Niemczech zywe sa jeszcze kulty pierwotnych plemion germanskich. Zatem walcza tam ze soba nowoczesne praktyki chrzescijanskie oraz dawne wierzenia. Kosciól obawiajac sie konkurencji wypowiada bardzo ostra walke pierwotnym wierzeniom. Szerzenie demonologii doprowadza do tego, ze na stosach plona akuszerki oskarzane o smierc noworodków, co przy ówczesnej smiertelnosci jest argumentem nie do podwazenia, wrózka zmienia sie w czarownice, która oddaje sie demonowi aby w ten sposób w dalszym ciagu podtrzymywac swe moce. Autorzy Mlota maja tutaj szerokie pole do popisu. Powstaje tzw. towarzystwo katów . Ich zadaniem jest walka z czarownicami. Czlonek tego towarzystwa moze wykorzystac wszelkie
... więcej ť

Geneza Inkwizycji Autor tekstu: Joanna Zak-Bucholc Smiercia za herezje karano juz w starozytnosci, sredniowieczny zas Kosciól zadekretowal ja w 1197 r. Na soborze lataranskim IV w 1215 r. ustalono, ze sadzenie za herezje nalezy do wladzy duchownej, wymierzanie zas orzeczonej kary do wladzy swieckiej. W tym tez wieku powstaje zakon dominikanów powolany specjalnie do walki z albigensami, (jak potem powolano zakon jezuicki do walki z reformacja). Wiadomo jak psy panskie przyczynialy sie do walki z kacerzami; wlasnie dominikanie i franciszkanie byli najczesciej inkwizytorami. To wlasnie im w roku 1233 papiez Grzegorz IX powierzyl inkwizycje czyli badanie podejrzanych, gdy odjal ja biskupom. Inkwizycja znaczy wlasnie badanie . Sama instytucja zwana Inkwizycja powolana zostala przez papieza Lucjusza III w roku 1184, ale to Grzegorz IX zmienil dzialanie systemu badania , jak powiedzielismy w zdaniu wyzej. Jak sie zreszta wydaje nie ma jednego jednolitego aktu powolujacego te instytucje. W kazdym razie na arene dziejów inkwizycja wkroczyla podczas likwidowania spolecznosci heretyckich waldensów i albigensów, a papiezem uwazanym jeszcze i dzis na najwiekszego w historii Kosciola, który polozyl na tym polu znaczne zaslugi byl Innocenty III. Nie zapominajmy jednak, ze nie tylko organ, zwany Swieta Inkwizycja zajmowal sie tropieniem heretyków. Sklonni jestesmy bowiem obarczac tylko te jedna koscielna instytucje, podczas gdy winien jest caly Kosciól! Sciganiem heretyków zajmowali sie przeciez równiez biskupi. Ba, oni byli pierwszymi, którzy to robili, to wrecz wchodzilo w zakres ich obowiazków. A potem wlasnie im, jako panom na diecezjach powolanie zaleznych tylko od Rzymu funkcjonariuszy (inkwizytorów) niezbyt sie podobalo, bo traktowali to jako ingerencje w ich obszar wladzy. Innocenty IIIuznal, ze najlepiej bedzie oprzec te represje na sieci parafii, w których ksieza, wspomagani przez ruchome oddzialy braci zebrzacych, miec beda wiernych pod nadzorem. W walce z herezja caly swiat chrzescijanski dokladnie pokratkowano. (...) kazdy wiesniak byl odtad czyims parafianinem (...). Sobór lateranski nakladal na wszystkich swieckich obowiazek pójscia raz w roku do spowiedzi i komunii; mialo to dostarczyc proboszczowi wykazu opornych, umozliwic odszukanie potajemnych heretyków, ulatwic polowanie na czarownice . Juz wszystko jasne, prawda? Wiadomo dlaczego budowano silny system parafii i skad wynikalo staranie o to, by wierny odbywal regularne praktyki, to znaczy zachodzil do kosciola. Glowa diecezji zas byl biskup i jemu to przypadly okreslone zadania. Nadzoru antyheretyckiego przede wszystkim. Biskupi trybunal rozpatrywal normalnym trybem, z oskarzenia, uchybienia przeciw dyscyplinie koscielnej. Obok tego powstala jednak procedura wyjatkowa, inkwizycja. W tym wypadku nie czekano, az wplynie skarga, biskup sam podejmowal dochodzenie. [_1_]. Jednolite cialo sprawnie zorganizowane i podlegle Rzymowi zwane potem Inkwizycja powolano wlasnie dlatego, ze biskupi nie zawsze wywiazywali sie ze swych obowiazków, i dochodzilo do gorszacej niejednorodnosci, bo na przyklad w jednej diecezji biskup karal jakis wystepek , a na ten sam wystepek inny biskup patrzyl przez palce. Zdaniem Rzymu mniej gorszace bylo powolanie dbajacej o jednolitosc instytucji, która za dany czyn wymierzala okreslona, taka a nie inna kare. Jak palic na stosie, albo obcinac jezyk to za to samo. Czyz to nie budujacy wklad Kosciola w dziedzine prawa karnego?